Het jaar 2226

In het holst van de ochtend word ik wakker, zoals ik tegenwoordig steeds in het holst van de ochtend wakker word. Het moet nog zes uur worden. Vroeger kwam je dan uit de kroeg gerold, ben je de vijftig gepasseerd, dan ga je aan de slag. 

Ik maak een wandeling langs de singel. Het is stil. De bladeren van de bomen ruisen, er zwemt een eend met jongen. En  overal zingen de vogels. 

Tweehonderd jaar geleden stonden deze bomen er ook al, weliswaar kleiner. Hoe zou de wereld er over tweehonderd jaar uitzien? De eerste foto werd in 1826 gemaakt, precies twee eeuwen terug. Tweehonderd jaar geleden waren er geen auto’s, computers, telefoons, wasmachines. En ook geen vrouwenrechten. En je kon overlijden aan een blaasontsteking of een bevalling. 

Ik hoop dat er een 2226 komt. Dat de bomen er dan nog staan. De beuk, de eik, de iep en de kastanje. Dat er vogels in wonen. Dat mijn achterachterkleinkinderen tegen de boom aanleunen of eronder schuilen. Dat we de aarde niet hebben opgebruikt, maar hebben begrepen dat we moeten samenwerken. Dat we moeten verbinden om te blijven bestaan.