Nieuw Vennep, een Nederlandse zomeravond in 2026

“De popnagel van de kikker is afgebroken van de reeflijn,” hoor ik net de Schipper mompelen. Ik snap er niks van. Ik snap wel meer niet hier.  

Er gaat geen zeilmeisje aan mij verloren. Toch zit ik weer op de Friese meren. Het is voor de liefde. 

“We zijn aan lager wal geraakt,” zegt de Schipper vanochtend om half vijf. Hij is even naar boven geklommen vanaf ons voorondertje, waar wij slapen. “Ik opereer al jaren op lagerwal,” geeuw ik, maar hij bedoelt dit letterlijk. Iets met de wind. Hij gebruikt ook termen als ‘leizijde’ en als ik zeg dat we linksaf moeten varen, reageert hij niet, het is namelijk ‘bakboord’ . Dat vind ik ingewikkeld, want ik kijk altijd met mijn duim- en wijsvinger  wat de L is van ‘links’ en ik heb nog geen ezelsbrug voor de ‘L van links is gelijk aan Bakboord’.  Maar het geeft niet. We zijn nu toch definitief aan lagerwal geraakt.

Er kwam één treinstel het station binnen gereden in plaats van twee. Dat werd dus proppen geblazen. Proppen gaat meestal gepaard met collectief chagrijn. Maar vandaag is dat anders. 

De jaren '80 tot +/- 10. Madonna dansend op een boot in Venetië, een lolly in de mond. Madonna met een Versacecorset op een bed voor 40 000 mensen hijgend: “Like a virgin.” Madonna aan de Kabballa, in Italiaanse look, met donker haar en een lange rok.  Madonna vond zichzelf opnieuw uit,  Madonna zette je áán. Ook ik droeg als zestienjarige veters om mijn arm en een kort spijkerrokje met scheuren. Die vrijheid, dat vieren van het leven en het feit dat je vrouw bent, dat wilde ik ook. 

Een paar weken geleden heb ik mijn stage als pastor in de gevangenis met goed gevolg afgerond. Op een terras, in alle vrijheid, hebben we het erover. Wat brengt een gevangenispastor? 

Het grote verschil met een man en mij is toch vooral ons lichaam. Zeker, sociale status, bepaalde eigenschappen die je meer bij mannen of vrouwen ziet, allemaal waar, maar tastbaar anders is ons lijf. Ik heb een vrouwenlijf. 

Het is vakantie en dat is ook in de rivier te merken, waar ik ‘s ochtends in zwem. Wat een rust.

Dat warme zand aan de kust, waar we van plan waren op de gaan slapen die nacht. We hadden brood mee, en hummus. Iemand had een vuur gestookt. We vertelden verhalen over vroeger, nu en de toekomst. De tijd ging door, de zon ging onder. We lachten. 

Het is stil als ik gisteravond in de passage onder het station loop. Een eindje achter me loopt een dame, ik hoor het aan haar hakken. Dan zie ik plotseling, vlak voor me, helemaal in zijn eentje, een koffer staan.  

De dochter van mijn vriendin heeft een navelpiercing laten zetten, een mooi turqoise sieraad. “Turqoise is voor mij de kleur van de oneindigheid,” lichtte ze toe.