Femke

“Hoe laat ben jij vanavond thuis?” vraag ik op routine, het is het begin van de dag. 

We drinken in bed koffie, voor we het razende leven instappen. 

“Weet ik niet, ik ben vandaag zeilen,” zegt de Schipper. 

“Leuk, met wie dan?” vraag ik. Ik vermoed dat hij met een club van zijn werk een smoes heeft verzonnen om met zijn allen te gaan zeilen, iets met teambuilding of zeilen als metafoor voor je leven of zoiets. Maar nee. 

“Met Femke,”  zegt de Schipper. 

“En verder? “

“Niemand, alleen Femke.” 

Femke. Ik heb die naam nog nooit gehoord. Wie is zij? Ze zal de hele dag met hem op een bootje zitten. En ze houdt van zeilen, ik niet, dus ze staat van den beginne al tien punten voor. De Schipper zou natuurlijk nooit vreemd gaan. Moest hij eens proberen, ha! Kan hij beter meteen inpakken!

Femke. De naam klinkt Fries, ook dat nog. Het is vast een Friezin. Twintig punten voorsprong. 

Ik kijk naar zijn krullen en de manier waarop hij koffie drinkt. 

“Wat super! En zulk mooi weer ook! Jullie treffen het!” roep ik schijnheilig, want áls je een relatie om zeep wil helpen, moet je de jaloerserik uithangen. Jaloezie moet je te allen tijde verbloemen, wat er ook gebeurt. Het is de doodsteek voor je relatie. En ik wil juist dat wij blijven. 

Ik ben trouwens ook niet jaloers.  Alleen een beetje onrustig.  

Dat de Schipper een dag lang gaat zeilen met FEMKE.

Ontzettend ouderwetse naam trouwens. Net als zijzelf waarschijnlijk.