“Doe mij maar een bakje troost,” hoorde ik iemand zeggen. Ik zat in een gezelschap dat ik nog moest leren kennen. Hij was een soort lolbroek.
Een bakje troost, zie je het beeld voor je? Iemand zit huilend op de grond en uit het niets krijgt die een kopje koffie aangereikt. Dat betekent: Iemand ziet je en geeft je iets dat afleidt.
Ik begin elke dag met een bakje troost. Niet omdat ik getroost moet worden voor de dag die komen gaat. We doen het gewoon, samen. Een slok zwart bitter en een praatje zonder doel, met ongekamde haren in een slordig bed.
Naast me zit iemand waarvan ik weet dat hij me dat bakje troost zal aanreiken als ik dat nodig heb. Hij ziet me, slaat zijn arm om me heen, geeft me het gevoel dat ik mag huilen, boos zijn of teneergeslagen, geeft me ruimte.
Liefde is meer dan troost. Het zorgt dat je ook weer opstaat, als je je bakje troost hebt leeg gedronken.
Reactie plaatsen
Reacties