Liturgie van het leven

Een  kerkdienst heet in het Duits ‘Gottesdienst’. Dat is spiritueel, de dienst van God aan de mensen. Het gaat over de liturgie van je leven. Een kerkdienst eindig je met een zegen, die zegen neem je mee de week in. 

Als ik op de preekstoel sta, het zingen hoor, de kaars is aangestoken, weet ik: de spirituele reis gaat beginnen. We gaan samen op reis. Ik ben een beetje nerveus, maar gek genoeg ben ik minder gespannen dan als ik voor andere groepen moet spreken. Ik weet dat God bij mij is. Ik sta er niet voor mezelf. 

Schrijf ik dit nou echt? Toen ik tot voor kort rondstruinde op rare plekken met een notitieboekje in de hand, had ik niet gedacht dat dit soort zinnetjes uit mijn vingers zouden komen. Overigens mis ik het wel, dat rondstruinen op plekken waar vanalles gebeurt. Vragen stellen. Erbij zijn. In Engelen deed ik geen verslag van de relschoppers, maar probeerde ik zondag een preek van verbinding en maatschappelijke moed te houden. Het voelt kloppend, alsof dit nu mijn plek is. Het geeft geen opwinding, maar verdieping en warmte. Met dit werk sta ik dichter bij de liefde. 

Misschien heeft de liturgie van het leven ook langere bogen. Zoals een kerkdienst begint met een votum en eindigt met een zegen, en tussendoor is er zingen, luisteren en zoeken, geldt dat ook voor het leven. In het Hindoeïsme heb je Ashrama’s, fases in je leven waarin je een levensrol vervult. Een soort liturgie.