Dolende

We waren in de Noord Hollandse duinen aan het fietsen. Ik beweerde een fietspad te hebben gevonden, maar het bleek een paardenpad, de Schipper besloot wijselijk terug te gaan maar ik wilde dat niet, want ik was benieuwd geworden naar dat pad. En in Nederland kun je elkaar niet kwijt raken. 

Zo liep ik met een fiets door zandpaden in de duinen te ploegen, alleen. Om me heen dieren, je hoorde het geruis van de zee. Hoe verder ik de duinen inging, hoe meer dieren. De dieren leken niet gewend aan mensen, ze hupten en fladderden om me heen, ik was één van hen. Het werd onbegaanbaar. Zeker met fiets. Ook de zee hoorde ik niet meer. Google maps bracht geen uitkomst. Ik was de weg kwijt. 

Onder een boom, geleund tegen de stam,  belde ik de Schipper. “Ik zit hier midden in duingebied en ik ben verdwaald.”  Soms voelt de waarheid als een knieval. De Schipper bleek allang achter een gele klets op een terras aan het strand te zitten.“Je zegt dat ik een eigenwijze Fries ben, maar je kunt er zelf ook wat van.” constateerde hij. Ik keek naar de fazanten een paar meter verderop en vroeg me af hoe ik in vredesnaam de weg terug zou vinden, ooit, in dit leven.