Ze hebben het niet zo breed

Haren, klas twee Gorechtkrekel. We moeten in de kring zitten en als iemand iets wil vertellen, moet je je hand op je knie doen. De rest moet luisteren, je mag niet onderbreken. Iedereen heeft zijn hand op zijn knie. We hebben allemaal net vakantie gehad. 

Tom vertelt dat hij naar zijn familie in Canada is geweest. Dat je daar grisleyberen hebt. Saskia ging naar Italië, net als wij. Toch hebben we elkaar daar niet ontmoet, maar Italië is ook zo’n groot land. Mark was naar Australië gevlogen,  24 uur in een KLM-vliegtuig. Rik was naar de camping in Assen geweest. Het was 25 kilometer fietsen, ze hadden onderweg gepicknickt. ‘s Nachts waren er vossen bij de tenten. Ze hadden door de rits van de tent naar buiten gekeken, zijn zus en hij, toen hadden ze de vos gezien. Ze hadden met volle maan stiekem in hun pyama nachtwandelingen gemaakt. En overdag waren ze naar het Verkeerspark Assen geweest, je kon daar in een stuurkar als op een autobaan, met een echte snelweg. 

Thuis vertelde ik alles, van de grisleybeer en ook alles wat Rik had meegemaakt. 

“De camping in Assen?” vroeg mijn broer. 

“Ze hebben het niet zo breed,” zei mijn moeder. 

Ik wist niet wat ze daarmee bedoelde, maar mij leek het wel wat, het niet zo breed hebben.