Zo’n weekend waar je nog een week van bij moet komen. Dagvoorzitteren bij de Bob Goudzwaardlezing. De volgende dag een live podcast trekken van twee en een half uur. Los van de inhoud voel ik vooral veel verbonden liefde, niet alleen bij mezelf, ook bij mijn gasten. Liefde voor de natuur, liefde voor elkaar, liefde voor muziek, liefde voor mijn zoon en schoondochter, voor mijn man, die helpen met regie. En ik voel energie die in goede richtingen stroomt. Intellectuele energie, gedreven energie, allemaal onderstroomt door een vorm van liefde.
De zondagochtend (opstaan kwart over 5) sta ik in de vroegte te preken, drie diensten achter elkaar. Ik ben zo moe, dat het donker is. De vlinders van gister zitten nog in mijn systeem maar kunnen niet vliegen, het contrast is groot. “Ik voel het even niet, God.” zeg ik in de kamer waar ik zit ter voorbereiding. Ik ben bang dat het mis gaat. Dat ik een black-out krijg. Het zijn mijn laatste preken. Maar als ik in het gevangeniskerkje sta, wordt het stil. In de kerk, in mezelf. Na de kerkdienst komen de gedetineerden op me toe. “We gaan een handtekeningenactie opzetten dat je blijft,” zegt één. “Je preekt uit je hart, zie ik toch,” zegt iemand anders.
En weer voel ik liefde.
Hier ook een visuele samenvatting van de podcast (gemaakt samen met de genereerrobot, die nog foutjes maakt in het Nederlands. Maar ze leert snel) .
Podcast zien/beluisteren? link https://www.youtube.com/live/XGL3CUyRlL0?si=2NjYvaHDzao7yPQo
Maak jouw eigen website met JouwWeb