Waarom je persoonlijk kunt zijn in het publieke domein

Gister twijfelde ik of ik het miniatuurtje wel zou plaatsen. Je relatie met God, of het hogere, is intiemer dan wat dan ook, en intimiteit moet je niet zomaar op straat gooien. Maar ik heb het toch geplaatst. 

Want wat als iedereen het houdt bij diens uitingsvormen, als niemand iets van haar ziel laat zien? Dan krijg je gevangenissen met beschadigde mensen, die de weg kwijt zijn geraakt naar hun kern. Als trainee-gevangenispastor werk ik in de gevangenis die vol zit met vergeten mensen. De samenleving bood geen bedding voor hun kwetsbaarheid, ze gingen er verkeerde dingen van doen die de samenleving ondermijnden, daarna gooiden wij ze als samenleving eruit. Het ligt genuanceerder, zeker. Maar we hebben als samenleving wel een verantwoordelijkheid.  

Daarom probeer ik als lid van deze samenleving wél persoonlijke dingen te schrijven. Die u als lezer misschien herkent. En daarna ook eerder durft te delen. Daardoor in verbinding komt met iemand die dit ook zo ervaart, of juist net anders. Die persoon begrijpt u nu beter, omdat u het erover hebt gehad. Het maakt u verdraagzamer.  

Als niemand zijn ziel deelt, zal de samenleving steeds minder menselijk worden, steeds minder bezield, steeds minder verbonden. We zijn als samenleving sterk, als we samen kwetsbaar durven zijn. 

En maakt u zich geen zorgen, ik zal geen details uit mijn seksleven delen.