Waar 'poeiers' klinken, is hoop.

Schipper: “Nee! Tjonge jonge jonge. Dit meen je toch niet.” 

Er komt een close-up van een gespierde twintiger. Wat een lijf. Ik denk zijn shirtje weg.  

 “Mooie man.” 

Schipper: “Wat, hij?! Weet je hoe oud hij is?!” 

Ondertussen komen er meer close-ups langs. Team Ivoorkust speelt. 

Ik: “Dat hele voetbalteam is goed. Ik beoordeel dit puur op uiterlijk.”

Schipper: “Ze spelen slecht. De Noren ook trouwens.”   

Deksels! 

Let op dat puntje van de schoen!  

Wat wonderschoon. Summerfeel. Links over rechts, kansloos! 

Kijk!  En dan met de bal meevliegen, er gebeuren vanavond prachtige dingen.

Schipper: Wat ben jij ineens geïnteresseerd in voetbal? 

Ik: Ja, ik vind het wel gezellig. 

Ik geniet van het commentaar van de verslaggever dat als een voortdurend muziekstuk op de achtergrond klinkt, met pauzes, ritme, climaxen en rustmomenten. Maar toch vooral die elf mooie mannen van team Ivoorkust. Ik ben hier eerlijk in.  

En hijijijij scooorrt!!!  Wat een fantastisch doelpunt! 

En weg is ‘ie. Let op dat steekballetje. Het helpt niet. 

Het helpt niet.

Sterke invalbeurt, maar je kunt niet alles hebben. 

Hij haalt vernietigend uit. 

GEWELDIG!!! Wat geeft hij hem een poeier. 

Steekballetje. Poeier. Meevliegen met de bal. Vernietigend uithalen. Dit is een sacrale, poëtische wereld met een ander taalveld. Ik blijf nog even zitten, hopend op een paar close-ups begeleid met een “GEWELDIG!!!!”