Mijn vriendin de ekster

Tussen zes en acht verandert het dagritme in ijl tempo, weet ik inmiddels. Om zes uur is het stil, rustig, de vogels zingen. Hoe eerder je in de rivier zwemt, hoe mooier. Om zeven uur komen de schoonmakers met hun wagentjes. Om half acht de eerste docenten van de verschillende scholen die er in de wijk staan, basisscholen en middelbare scholen. Docenten hebben bepaalde docententassen en een tred die het midden houdt tussen kuieren en doorlopen. Dat was vroeger al zo, en dat is niet veranderd.

Om acht uur is het verkeer op gang. Ik merkte het vanochtend. Bussen, auto's, vrachtwagens om te bevoorraden. Een snoeimachine was heggen aan het snoeien, je hoorde het al van verre. Ik hoorde geen vogels meer. Ik zag ze wel. Zoals twee eksters, die met me meevlogen. Steeds een eindje verderop, zodat ze me aan zagen komen zwemmen. Ik heb ze eerder rond zien vliegen, maar nooit bij de rivier. Ik herkende ze aan hun staartprofiel. Ze vlogen met me mee tot mijn huis. 

Nu zie ik het stel op het dak zitten, ze kijken hoe ik mijn muesli aan het eten ben. Dit is bijna privacyschending. Maar misschien moet ik het anders zien. Een beginnende vriendschap tussen de eksters en mij.  Goedemorgen, eksters.