De dochter van mijn vriendin heeft een navelpiercing laten zetten, een mooi turqoise sieraad. “Turqoise is voor mij de kleur van de oneindigheid,” lichtte ze toe.
De navel is een litteken van de eerste verbinding die we moeten doorbreken, die met onze moeder. Maar ook het merkteken dat we eerst ontvangen werden in het leven, en daarna steeds zelfstandiger op pad gingen. Het begon met een welkom. Een piercing is in die zin een merkteken van het begin van een pelgrimsreis.
Flashback. Mijn tweeling is een jaar of vijf. Ik lees ze het scheppingsverhaal voor uit de kinderbijbel. “Dus Adam en Eva hadden geen navel,” constateert zoon. “Want ze hadden geen moeder.” “God is ook een soort moeder,” denk ik mee, “Maar er is in dit scheppingsverhaal inderdaad geen zwangere mensenmoeder aan te pas gekomen.” “Ik wil ook God als moeder!” roept dochter terwijl ze met haar vingertje in haar navel zit. Daarna kijkt ze naar mij. “Maar jou ook. Dus het is niet erg dat ik een navel heb.”
Maak jouw eigen website met JouwWeb