Er kwam één treinstel het station binnen gereden in plaats van twee. Dat werd dus proppen geblazen. Proppen gaat meestal gepaard met collectief chagrijn. Maar vandaag is dat anders.
Tegenover me zit een jong stel met een hond, een peuter en twee hutkoffers. “Laat me erbij, ik heb evenwichtsstoornissen,” zegt een vrouw. Het dreigt nog even mis te gaan. Maar iemand staat welwillend haar plek af. Daarna wordt het een dolle rit. Er wordt thee gedeeld. De peuter mag in onze coupé lopen, tussen de benen door, iedereen lacht en let op de dribbelaar. De hond begint iedereen te likken. “Sorry,” zegt de moeder/bazin, maar glimlachend laat men de hond begaan.
Vandaag vindt niemand iets erg. Achter me ontstaat een gesprek over kleinkinderen. Een kleinzoon doet een HBO-opleiding terwijl hij een Universitair advies kreeg. “Heel goed, de wereld zit te springen om HBO’ers. “ zegt een trotse oma die vierkant achter haar kleinkind staat, wat hij ook doet. Achter me zitten er een paar op elkaars schoot.
En tussen al dit tumult zit ik dit stukje te typen, met naast mij de vrouw met evenwichtsstoornissen. Die biedt mij nu een dropje aan en gaat de kring rond met de zak schepsnoep.
Zelden zo’n harmonieuze reis meegemaakt. De reis doet voelen dat het ook fijn kan zijn om mens tussen de mensen te zijn.
Maak jouw eigen website met JouwWeb