Niet denken maar voelen

“De popnagel van de kikker is afgebroken van de reeflijn,” hoor ik net de Schipper mompelen. Ik snap er niks van. Ik snap wel meer niet hier.  

Om me heen alleen maar water. We zijn voor anker gegaan. We gingen bijtijds naar bed, ongeveer bij zonsondergang, een uur of tien.  Wakker word ik door in het meer te duiken, een eindje te zwemmen. Er vliegen vogels om me heen en in de verte springt een vis uit het water. Vanuit het water zie ik ons bootje liggen. De Schipper heeft koffie gezet. Aan de wal slaat de klok van de toren zes keer. Ik weet niet of ik meer hou van de avond of de ochtend, van voldoening of verwachting.  

Soms hoef je niets te snappen, moet je alleen maar te voelen. Soms hoef je niet te weten, kun je alleen maar zijn.