De vrouw na mij heeft vier boodschappen. Twee blikken bier, bananen en een pak hondenbrokjes. Ze loopt meanderend weg zonder de hondenbrokjes, terwijl ik de vitaminenpillen in mijn tas stop.
“Mevrouw!” roep ik.
Ze komt terug.
Samen lopen we naar buiten.
“Hij had me vermoord,” zegt ze.
“Ik ben blij dat je riep. Dank je wel.”
Ik vraag wat voor hond ze heeft.
“Wijs ik je zo wel, hij wacht buiten“
“Mijn hond is er één van ikke ikke ikke en de rest kan stikken.” legt ze uit.
De laatste keer dat ik die heb gehoord was bij monde van kamerlid Jan Marijnissen.
Hij stond achter de interruptiemicrofoon.
“Het is hier in dit land geen kwestie van ikke ikke ikke en de rest kan stikken!” riep hij destijds tegen een VVD’er. Dat was in de jaren ‘negentig, veel partijen van nu bestonden toen nog niet.
De hond springt tegen de vrouw op.
“Jij je brokken, ik mijn bier,” zegt de vrouw terwijl ze hem knuffelt.
De hond kwispelt.
Maak jouw eigen website met JouwWeb