Ga met de stroom

Ga met de stroom 

Ik zit hier op een steigertje aan het Paterswoldse meer, alleen. Een kleine veertig jaar geleden zat ik hier ook vaak. Ik ben op de terugweg naar huis, het steigertje is een tussenstop. 

Mijn ouders, negentigers, zaten al aan het appelgebak aan het meer, toen ik op mijn vouwfiets aankwam. We hadden een associatief gesprek. Mijn moeder vertelt dat ze zwemmen heeft geleerd in de Schelde. Bij hoog water sprong je er in, en dan hield je je vast aan de kant. Je ging steeds verder het water in tot je zwom. Mijn vader leerde het in een klein zijriviertje van de Waal. 

“Niet in de Waal zelf, dat was gevaarlijk.”  

“Je leerde op een gegeven moment dat je je over moest geven aan het water.” 

Terug fietste ik langs de Hoornse DIjk. Vogels en de geur van gras. Verder is het stil.  Ik ging een kleine weggetje in, dat je alleen weet als je hier vandaan komt. Dat weggetje komt uit bij de vergeten steiger.  En daar zit ik nu. Ik kijk naar een paar eenden die daar volkomen senang zwemmen. De geur van water heeft het overgenomen van de geur van gras. Water ruikt het allerlekkerst.  

Er zou niets van me terecht komen als ik zo doorging. Ja, ik zou pinda’s kunnen verkopen bij de Hema,  “Mij best, dan ga ik toch pinda’s verkopen bij de Hema,” had ik geantwoord, mijn wenkbrauwen optrekkend. Alleen op de steiger liet ik voor het eerst mijn zorgen toe. Ik had geen idee hoe het ooit goed moest komen met mij. Ik had er een puinhoop van gemaakt op school.  

Maar ergens kwam het punt dat ik leerde me over te geven aan het water. Ik heb mijn bikini bij me. Zal ik?