Het grote verschil met een man en mij is toch vooral ons lichaam. Zeker, sociale status, bepaalde eigenschappen die je meer bij mannen of vrouwen ziet, allemaal waar, maar tastbaar anders is ons lijf. Ik heb een vrouwenlijf.
Een lichaam vertelt ons als vrouwen veel. Onze leeftijd. Maandelijkse cycli, waardoor we weten wanneer we vruchtbaar zijn, hoe oud we zijn. Het heeft invloed op je gevoel. Per maand had je zeer zinnelijke dagen, en ook dagen van introspectie. Soms had je pijn, waar je mee moest dealen. Ben je zwanger, dan voel je zielen groeien in je, je bent meervoudig, jij als lichaam bent de veiligheid voor iets kwetsbaars. Ik vind het natuurlijk om extra voorzichtig met zwangere vrouwen om te springen. Het is niet niks om een bakermat te zijn, ook niet voor je ziel.
Behalve de kleine cycli waar je een jaar of 30 mee moet dealen, onderbroken door zwangerschappen, heb je de grote cycli. Van het opgroeien, bloeien en daarna die van een volgroeide boom zijn met een stevige stam, met loof waar je onder kunt schuilen (zie afbeelding voor de levensstadia volgens het Hindoeïsme).
Misschien zit ik daarom in het spirituele traject van pastor en geestelijke zorg, terwijl ik kom uit de razende journalistiek. Eerst onthullen, nu duiden en beschouwen. Maar mijn menselijke hoofddoel is toch die in verhouding tot de Anderen. Ik hoop dat steeds meer mensen bij mij kunnen schuilen of op adem komen, zoals ik dat vroeger bij een paar mensen kon.
Maak jouw eigen website met JouwWeb