Bij ons in de rivier

Het is vakantie en dat is ook in de rivier te merken, waar ik ‘s ochtends in zwem. Wat een rust.

Ons riviertje de Kromme Rijn is een soort stadsrivier. Hij begint in Zwitserland, loopt via de Oude Gracht in Utrecht, naar het Amsterdam-Rijnkanaal en mondt tenslotte uit in de Noordzee. Net iets voor de Oude Gracht spring ik in de rivier. Onze rivier is de grens van het vroegere Romeinse Rijk. Misschien sprongen er vroeger ook Friezen in. Maakten de Romeinen er hun helmen in schoon.  

In mijn stad-tussen-alles-in Utrecht, is er bijna altijd kabaal. Ik merk het als ik in de rivier zwem. Hoe later op de dag, hoe meer herrie. Het lawaai komt van mensen die op de been zijn. Ik heb er hier al vaker over geschreven. Het begint bij de stadswerkers, zoals vuilnismensen en schoonmakers daarna komen de eerste hardlopers, dan volgen de hondjesuitlaters, gevolgd door de docenten met hun tassen en hun lerarenloopje. Als de eerste studenten uit hun holen zijn gekropen weet je dat de dag in volle gang is.  De vogels laten zich vooral aan het begin en het eind van de dag zien. Zodra er meer mensen komen, gaan ze de bomen en de lucht in. 

Maar nu het vakantie is, starten de mensen later op. Er is meer ruimte voor de andere levende wezens. Het is negen uur ‘s ochtends en volmaakt rustig, als ik me op mijn rug door de stroom naar huis laat drijven. Een zwaan zwemt een eindje met me op. Beter wordt het niet.