De trein waar ik gisteravond rond twaalf uur op routine instapte, blijkt een jaren ‘50 trein. Mijn vriend Schipper rijdt mee. We zitten in een coupé, met houten deuren en houten lambrizering. In de hoek van de trein zit een kabouter met een lang overjasje te grinniken. Het is een potloodventerskabouter. Af en toe trekt hij zijn jas open.

Ik: “Zullen we vanmiddag een jurk voor je kopen?”

Gister twijfelde ik of ik het miniatuurtje wel zou plaatsen. Je relatie met God, of het hogere, is intiemer dan wat dan ook, en intimiteit moet je niet zomaar op straat gooien. Maar ik heb het toch geplaatst. 

Zo’n weekend waar je nog een week van bij moet komen. Dagvoorzitteren bij de Bob Goudzwaardlezing. De volgende dag een live podcast trekken van twee en een half uur. Los van de inhoud voel ik vooral veel verbonden liefde, niet alleen bij mezelf, ook bij mijn gasten. Liefde voor de natuur, liefde voor elkaar, liefde voor muziek, liefde voor mijn zoon en schoondochter, voor mijn man, die helpen met regie. En ik voel energie die in goede richtingen stroomt. Intellectuele energie, gedreven energie, allemaal onderstroomt door een vorm van liefde. 

Ik was de zee ingedoken, en dat was best koud geweest. 12,5 graad om precies te zijn. Na vijf slagen was ik er weer uit gerend. Op het strand waren we op de handdoek gaan liggen lezen, ik had me min of meer ingesmeerd. Later op het terras van het strandpaviljoen, toen we vanachter een gele klets de zee en het strandgedruis becommentarieerden, werd mijn voet langzaam rood en jeukende. “Ik ben net door een kwal besprongen, het kan niet anders.” zei ik tegen de Schipper. “Ik heb het natuurlijk niet gevoeld, omdat het zo koud was. Maar ik ben door de kwallen beprikt. Het is vreselijk.” 

Voor zondag ben ik een preek aan het voorbereiden. Ik heb besloten het over Zacheüs te doen, de corrupte belastingambtenaar die in de boom klimt om Jezus te zien. Lucas 19.

Hotspot Utrecht is een pleisterplaats van levensreizigers die er blijven hangen. Zoals ik. Toen ik een stad uit ging zoeken om Nederlands te studeren en voor Utrecht koos, dacht ik: 'Later ga ik weer terug naar Groningen. Voor mijn studie is Utrecht een prima oase." Dat is inmiddels 35 jaar geleden. 

Haren, klas twee Gorechtkrekel. We moeten in de kring zitten en als iemand iets wil vertellen, moet je je hand op je knie doen. De rest moet luisteren, je mag niet onderbreken. Iedereen heeft zijn hand op zijn knie. We hebben allemaal net vakantie gehad. 

We waren in de Noord Hollandse duinen aan het fietsen. Ik beweerde een fietspad te hebben gevonden, maar het bleek een paardenpad, de Schipper besloot wijselijk terug te gaan maar ik wilde dat niet, want ik was benieuwd geworden naar dat pad. En in Nederland kun je elkaar niet kwijt raken. 

Je hebt mensen die uren geconcentreerd kunnen werken. Ik ben helaas niet gezegend met dat gen, ik doe van nature alles door elkaar heen. Voor focus zet ik een koptelefoon op met klankschalen. Ze maken iets rustig in mijn hoofd, zodat ik kan knallen. 

Sinds ik mijn telefoon in de tas houdt als ik met de trein ga, heb ik regelmatig praatjes met medereizigers. De dame tegenover me heeft  felle, blauwe ogen en ik zou het geloven als ze dubbel zo oud is als ik. “Ik moet naar Gouda,” zegt ze,  “en jij? “ Ik vertel dat ik ook die kant op moet, maar naar Rotterdam.  Ze gaat naar haar zus, vertelt ze. Tien jaar jonger. “Maar ook stokbejaard. 85.” 

Stel dat dit stukje miljoenen likes zou krijgen, dat je woorden overal herhaald zouden worden. Dat Van Dale een spitsvondige verspreking van jou heeft overgenomen in haar woordenboek, omdat iedereen het nu ook zegt. Volle zalen, rode lopers, miljoenen duimen omhoog, in het echt en online. Stel.